Het is zowat het enige taboe dat in onze samenleving nog overeind staat. Als broer en zus mag je niet van elkaar houden. Er zijn biologische en sociale argumenten qua diversiteit voor. Zo zullen er ook wel argumenten zijn om zwaarlijvigen te elimineren, politiekers naar de zon te sturen en zieken te castreren. Waanzin, maar zelfs qua waanzin hebben we geen taboe meer.

Wat is er dan zo vreselijk aan incest dat dat wel standhoudt?

Er is iets meer mee aan de hand dan het pure seksuele aspect. Met wie en hoe je seks bedrijft is enkel bij fanatici nog een probleem. En zelfs of zeker die zouden heel hoge stemmen krijgen als er castratie op stond.

Het gaat dus over de intermenselijke relaties die men met zaken als graag zien, waarderen, beminnen enz omschrijft Zaken zoals menselijkheid, broederlijkheid, liefde of hoe men het ook noemt, die een oneindig aantal gradaties kennen. Er is geen beperking tot hoever men menselijk kan zijn. Er is geen bovengrens op hoeveel men kan houden van elkaar. Dat erkennen zal voor niemand echt een probleem zijn.

Maar wat men wel steeds weer probeert is een minimum van menselijk zijn op te leggen. Mag er zeker zijn daaronder zou men niet eens moeten willen komen. maar dat minimum verheft men dan wel tot regel. Om het eenvoudig te houden kunnen we het beleefdheid noemen. (het is complexer dan dat, maar het is wel de kern) Wees beleefd en alles is in orde.

Tot hier ziet men waarschijnlijk wel geen probleem. Maar er is een klein probleempje, zestig jaar geleden hebben we als complete mensheid een wet aangenomen die we als hoogste ideaal beschouwen, de rechten van de Mens. En waar begint die mee:
Alle mensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren. Zij zijn begiftigd met verstand en geweten, en behoren zich tegenover elkander in een geest van broederschap te gedragen.
Geen nieuw iets de Franse revolutie kende het al en het is al ouder dan de straat.

Maar welke mens kan het nu met zijn geweten laten overeenstemmen om beleefd te zijn tegen zijn broer of zus? Soms wil je die wel doodslaan, maar beleefd tegen zijn ???

We zitten dus met een enorme tegenstrijdigheid die we blind willen negeren. We willen beleefd zijn terwijl alles in ons zegt om het niet te zijn. Een tegenstrijdigheid die we betoneren in ons taboe, broer en zus mag elkaar niet liefhebben. Wat we willen zeggen is dat ze niet beleefd tegen elkaar mogen zijn. Niet dat ze elkaar de kop in moeten slaan maar de norm is gewoonweg te klein om nog te gelden.

Maar het gaat verder dan dat taboe. Nu kunnen we niet meer beleefd zijn omdat we die universele broeder/zuster beginnen door te krijgen. Dat beleefd zijn wringt steeds meer. Want wat men vooral tegenkomt is dat men broeder is. We hebben geen wet om beleefd zijn te vervangen, die kan niet bestaan. Maar we krijgen door dat met beleefd zijn we onmensen zijn. Men kan dan depressief, ontmoedigd of zo worden en maar berusten bij onmens te zijn. Desnoods slaan we onze broer maar dood of verkopen we onze zuster.

Maar dat is natuurlijk waanzin en bedreigend voor ons voortplantingsvermogen zo dat er niet veel meer over schiet dan dat we onze laatste taboe gaan opblazen. We hebben geen nood aan een paar matrassen meer maar wel nood aan het doorbreken van die beleefdheidsmuur. Het is terecht verboden om beleefd tegen je broer/zuster te zijn er bestaat geen onmenselijker iets dan ze niet te omhelzen.