Op Kif-Kif verscheen een uitgebreide analyse omtrent het fenomeen Islamfobie. Wat er echter maar heel vaag was is wat nu het antwoord op die fobie was.
Door de VN (Durban,2001) is islamfobie al bestempeld als een vorm van racisme, dat dat ook daadwerkelijk zo is behoeft geen betoog. Maar voor wie het toch wilt ontkennen hier de slotwoorden van Kif-Kif:

Door de normalisering van het concept islamofobie wordt een retorisch draagvlak gecreëerd om moslims steevast af te schilderen als minderwaardig, vrouwonderdrukkend en terroristisch. Het vormt een vrijgeleide om antimoslim racisme te rechtvaardigen als terechte kritiek. Het concept islamofobie is failliet, de vlag dekt de lading niet en het racisme wordt onzichtbaar. Een eerlijke en doeltreffende strijd tegen racisme en discriminatie ten aanzien van moslims moet vertrekken vanuit de erkenning van het concept islamofobie als een reële, maatschappelijk verankerde en dominante vorm van racisme. Zoniet lijkt elke strijd op voorhand gedoemd om te mislukken.
En dan volgt that is all folks.

Maar het zou hiermee moeten beginnen, islamfobie is een pest geen twijfel, maar hoe beantwoord men ze en vooral hoe geneest men er van?

Het eerste antwoord ligt bij de definitie van racisme zoals bvb in de antidiscriminatiewet. Als islamfobie racisme is, is islamfobie ook een angst tegen een niet bestaand onderscheid tussen mensen. Nu wijst de term fobie wel in die richting, maar daarentegen is het woord Islam wel meer aanvaard dan ras om een onderscheid te maken. Nochthans bestaat er net zomin als een ras zoiets als De Islam.

De Islam is net zoals Christendom, Socialisme enz een verzamelnaam voor een hele varieteit aan mensen en gedragingen. Men kan bang zijn voor een Taliban maar dat is evenmin De Islam als de mensen achter Yousuf, een homoseksuele Islam beweging. Met zijn alle, de zoveel miljoenen, vormen ze de Islam. Hier in Belgie zit er zelfs geen Taliban in de Islam maar leeft en werkt wel Yousuf.

Het lijkt iets heel banaal maar men heeft wel angst van Antwerpse Islamitische meisjes omdat de Taliban meisjes zoals hen stenigen. Als men het onderscheid beter zou trekken, wat men wel of niet wilt, zou er heel veel al tot belachelijk worden herleid of juist blijken steek te houden.

Geen schijn-argumentatie zoals beweren dat men geen hoofddeksels wilt en dan iedereen een pet opzetten. Dat is maar een excuus om het een wettelijk kleurtje te geven. Maar een degelijk onderbouwd verlangen bvb we willen dat vrouwen vrij hun keuze kunnen maken en zelfs niet bang moeten zijn van mannen. Die sukkelaars bijten toch niet al te veel. Maar heeft men als stad van alle seksisten dan nog wel enige echte grond om dan iets te eisen? We laten vrouwen niet eens toe om ons te besturen en dat van de trap gooien dat deden we ook niet zeker.

Zo kan men terecht burgeroorlogen en soortgelijke wreedheden veroordelen ook al gebruikt men daar de naam Islam. Analoog kan men ook de Joodse staat veroordelen zonder daarom antisemiet te zijn. Maar zelfs die veroordelingen worden racisme als ze niet gebeuren uit verontwaardiging voor de wandaden maar uit angst voor De Islam (of Jood). De wandaden bestaan maar er is geen Islam die ze pleegt, dat doet een of andere figuur.

En de meeste van die wandaden zo niet alle zijn tegen mensen zoals die meisjes waar ons stadsbestuur bang voor is. We zouden beweren mensenschenders te veroordelen door hun een handje te helpen in het behandelen van hun slachtoffers. We gaan nog eerder een zelfdenkende camera in onze straat hebben hangen.

Een tweede en zeker niet onbelangrijk punt is wat men Islamkritiek zou kunnen noemen. Een punt waar religies maar ook politieke stromingen het dikwijls moeilijk mee hebben, is dat men een bedenking maakt over wat ze denken. Het probleem hierbij is dat men dan dikwijls en langs beide kanten verwart wat zijn en denken is.

De uitspraak ‘ik denk dus ik ben’ is cliche geworden en over denken en zijn zijn al heler bibliotheken gevuld. Maar het probleem is dat woordje dus, omdat men denkt weet men dat men is. Maar het betekent niet dat het denken het zijn zelf is. Het is dus niet omdat men een gedachte van iemand bekritiseerd dat men de hele persoon bekritiseert of dat zou mogen.

Er is een hoop Islam-kritiek ook door Islamieten zelf. Het is binnen de Islam zeker niet minder gekend dan in eerder welk beweging. Zelfs onze wetenschap heeft het uit de Islam geleerd. Maar zowel door misbruik als door wantrouwen is het, zoals ook elders gebeurd, verworden tot een elitair iets en mist het zodoende zijn mogelijkheden om als antwoord tegen de fobie te kunnen werken.

Het is anders het meest krachtige middel en nuttig voor alle betrokkenen zowel Islamieten als anderen. Een eerlijke en correcte kritiek kan niet gebeuren samen met een fobie. Beide gaan niet samen met elkaar en de kritiek is als rede dan veel sterker dan de angst voor niets. Men mag alleen niet bang zijn voor kritiek.

Er zullen zeker nog andere mogelijkheden of verruimingen mogelijk zijn. We weten nu al 6 jaar en langer dat islamfobie racisme en tegen de mens is. We weten hetzelfde al 60 jaar als het over Joden gaat. Wordt het dan niet heel hoog tijd dat we eens gaan nadenken en toepassen wat de antwoorden op die angst zijn?

Zijn we al niet lang genoeg bang?