Staats(her)vorming is momenteel een populair thema. Diverse partijen denken naargelang hun voordeel aan het behoed en/of vormen van grote eenheden of men ziet meer voordeel in kleinere eenheden. Maar beide zijn niet verder geevolueerd dan een staatsvorming van een primitief paaldorp aan het begin van onze samenleving. Of zelfs nog minder vervallen tot nog minder samenleven en vooral veel haat, angst en onderdrukking.
Wat is in die moeraspoel nu de samenleving en waarom zijn er die diverse varianten met zoveel problemen?
De eerste vraag is wat bezielt de mens nu om in zulke woestenij en vreemde situatie te gaan leven? Het antwoord is angst en honger door uitputting van de omgeving. Het lijkt vreemd in dat paaldorp maar de natuurlijk biotoop van mensen zijn vlakten en gezellige boomgaarden. Maar de mens heeft de vreemde eigenschap om die steeds weer kaal te vreten. Hij is immers een wezen dat het ongeluk heeft om in staat te zijn om alles te oogsten wat hij maar wilt. Een ongeluk omdat deze wil oncontroleerbaar wordt en destructie voor de hele planeet wordt. Die destructie maakt dat de mens ondanks zijn quasi onbeperkte mogelijkheden toch steeds chronische honger kent.
Zowel die voedselzucht maar ook de al genoemde basismogelijkheden zorgen ook voor de tweede factor, de enorme angst van de mens voor de andere zichzelf. Een angst die geregeld tot paranoia vervalt en soorten mensen als psychopaten, verkrachters en politici aanvaardbaar tot nodig maakt.
Het paaldorp is het grootste succesverhaal van de mens geworden omdat ze een oplossing bood voor deze problemen. Enerzijds bied een moeras nog voldoende zij het beperkt voldoende voedsel. Het maakt handel en reizen mogelijk. En tegelijkertijd beperkt het door zijn constructie en moeilijke situatie de ontsporing van de mens. Een tweede voordeel is dat het een gevoel van veiligheid schept en de eigen angst vervaagt door angst om in het moeras te vallen, ziektes die erbij horen enz.
De staatsstructuur die erbij hoort is een typisch samenwerkingsverband. De voortplanting van de soort is onbelangrijker wat eerst komt is het technisch en materieel onderhoud van de palen. Een typische mannenmaatschappij van kracht en obsessie dus. De organisatie van dit geheel is in zijn primitieve vorm een familie samenwerking van gelijken. Egos verzuipen in het moeras, men heeft elkaar en vooral de produktieve paalbinders nodig. Beslissingen worden in overleg en volledige overeenstemming genomen, het is immers dodelijk als iemand een touw averechts zou binden.
Maar dan slaat die menselijke onbeperktheid toe, men dempt het moeras.
De eerste staatshervorming wordt ingezet. Het gaat niet om een beter gebruik van land, honger is er al lang niet meer. Maar de angstziekte duikt weer op. De redding ligt bij de topjager, top bestrijder van de wilde dieren die verdrinken in het moeras en er begraven liggen. Deze overwinaar en heerser van de dood, gaat verlossing geven van alle angsten en het moeras volledig doen verdwijnen. De eerste dictator is geboren. De eerste staathervorming is een catastrofe van pijn en ellende geworden.
De roep voor de tweede staatshervorming begint dus te klinken. Natuurlijk met heel tegenstrijdige visies, vetes en messengetrek. Sommige opteren voor een betere jager op groter of kleiner wild, andere willen een gedeelde staat. Een jager deugt niet, zeker niet als die, zoals jagers en vissers nogal eens doen, in zijn latijn de zaken heeft belogen. Laat toch de wildschotel bepalen en ieder voor zich een potje koken. Iedereen gelijk winnen van eigenbelang en niets voor en andere moeten doen. De eerste liberaal is opgevreten. De tweede staatshervorming is een bloedbad van strijd en uitbuiting geworden.
Een derde staatshervorming komt op de proppen, de ideologie wordt ingevoerd. De ellende is dat de mens kan denken, stopt daar dus mee en volgt het grote voorbeeld van de totem. Het bestuur zal wel denken maar niet te veel en alles wordt een geur van beer. Voor wie moeilijk doet steunen we het met drogredenen als geheime stemmen, de alwetende toverknol of andere orakels die het steeds weten zonder denken. De derde staatshervorming is een waanzin van moord en brand geworden.
En zo gaat men wel even door met hervormen, men dempt nog wat meer moeras tussen 2 hervormers door en zucht en vloekt onder de volgende. soms dromt men terug van dat stamverband om dan snel weer te ijveren voor minder moeras.
Ondanks de enorme complexiteit van dit gebeuren is er geen fundamentele andere staat gevormd dan dat paaldorp. De mens zoekt nog steeds naar een paal om op te kruipen zodat hij niet bang hoe te zijn van dat vreselijke wezen daar op de vlakte en achter die boom, zichzelf. Het moeras is gedumpt, overbrugt en gedigitaliseerd maar daar werd de staat niet gevormd. Die werd gevormd door en vooral tegen mensen.
De werkelijke nodige staatshervorming is een verandering van dat moerasidee. We hebben dat moeras gedumpd, de bomen waar we ons achter verstoppen zijn geveld, de vlakte dooradert met schuilplaatsen tegen de regen. En toch blijven we een staat vormen van wantrouwen, haat en angst. De transfers naar ellende zijn toch niet meer te becijferen. De misbruiken overtreffen de sterren. De slachtoffers talrijker dan in het moeras. Waar blijft die hervorming naar verbanden, medemenselijkheid en dat o zo vervloekte idee van dat alle mensen zusters zijn.